woensdag 3 januari 2018

Hup met die beentjes...

Mijn verwaarloosde schoentjes, tot vandaag!
Na de kerstdagen en alle nieuwjaarsfestiviteiten was het weer eens tijd voor de weegschaal. Met één oog dicht keek ik gespannen naar de eindstand: 2 kilo erbij...zucht...
Niet heel erg hoor, maar er zijn wel grenzen. Helaas weet ik dat het er tegenwoordig echt minder snel af gaat. Waar ik vroeger gewoon een weekje of twee wat meer op het eten kon letten, moet ik nu meer uit de kast halen: mijn sportschoenen om precies te zijn.

Sporten is niet mijn lievelingsbezigheid. Sterker nog: ik word vaak al chagrijnig van het idee. Maar ja, ik weet ook dat het wel goed voor me is en ik weet dat het voornamelijk helpt om die twee kilo er weer af te krijgen. Maar endorfinen die vrijkomen? Die doen het bij mij heel slecht. Ik ben zelden euforisch tijdens het sporten, ik voel vooral lichamelijke ongemakken. Een paar keer is het wel gebeurd. Zoals bij het wielrennen afgelopen zomer.

Zo fietsten we de "Mont du Chat" op, een berg in de Franse Alpen. Dat was eigenlijk een foutje, want de makkelijke route die we bedacht hadden, was afgesloten en aangezien mijn lief absoluut niet dezelfde weg terug wilde, zat er maar één ding op: de berg over en via de andere kant naar onze camping fietsen. We hadden op dat moment ongeveer 50 km in de benen. “De weg naar de top is maar dertien kilometer” vertelde ze overtuigend. “Wel met een continu stijgingspercentage van  minimaal 10 %, maar dat valt echt wel mee in de praktijk en het is toch een stoer verhaal?”
Ik vond het een top idee (NOT!).

Precies op die berg heb ik denk ik voor het eerst een endorfine kick gekregen. Na de eerste twee kilometer heb ik mijn lief laten weten dat ze maar lekker vast vooruit moest gaan. Ik was op dat moment buiten adem en begon onredelijk boos te worden op de situatie. Mijn besluit stond wel vast: ik laat me niet kennen, ik ga ook niet terug! Ik doe het op mijn manier!

Vier uur later (vier uur!) kwam ik vloekend, tierend, hijgend en puffend boven. Ik ben wel twintig keer afgestapt om op adem te komen, maar dat maakte me niets uit. In die vier uur was ik helemaal alleen met af en toe een fietser of automobilist, die me bemoedigend of juist meewarig toeknikte, en met alles wat in mijn hoofd omging. Ik heb gescholden, gevloekt, gehuild, ik heb het opgegeven, mezelf toch weer moed in gepraat, ik heb liedjes bedacht, ik heb rekensommen gemaakt (een ontzettend goede afleidingsmanoeuvre, ik kan namelijk niet rekenen), ik fantaseerde wat ik allemaal ging doen in mijn leven, en wat ik nooit meer wilde doen (deze berg op fietsen), ik bedacht wat een gaaf verhaal het zou zijn dat juist dit kleine, berg-hatende meisje op de eerste dag van de vakantie deze monsterberg over is gegaan, maar uiteindelijk dacht ik alleen maar: "links, rechts, links, rechts" en zo kwam ik uiteindelijk boven.

uitzicht op de Mont du Chat

Bovenaan was het prachtig en moest ik van twee Australische jongens toch echt op de foto, want het was niet niks.Voor het eerst was ik echt trots op een sportprestatie. En hoewel ik op alle segmenten van Strava (tja, je moet alles natuurlijk wel bijhouden en delen met je mede-sporters in een app) de allersloomste, allertijden op die hele berg ben, bedacht ik me ook dat ik een van de weinigen ben die überhaupt de Mont du Chat is op gefietst.
De rest van de vakantie ben ik vele andere kleine bergen op gefietst, met als toetje " le Grand Colombier". Niet dat ik nu elke keer fluitend de berg op reed, maar wel met meer vertrouwen dat ik de top zou halen.

En nu is het januari en heb ik eerlijk gezegd alweer even niets gedaan. Tot ik vandaag dus vol goede moed mijn hardloopschoenen uit de kast trok. Het was één grote ellende. Maar ja, zonder conditie en spieren kom ik die bergen in de zomer niet op. Dus daarom ga ik toch maar weer braaf elke week afzien. De oefentochten staan al in de planning. Allemaal met het oog op mijn gezondheid, twee kilo eraf, een fit lijf en het euforische gevoel wat ik hopelijk in de zomer na een bergrit wel weer ga voelen. Nog even doorzetten...



zondag 31 december 2017

Gelukkig nieuwjaar!

Het is al bijna zover! Over niet al te lange tijd start een nieuw jaar. De kinderen hier in de buurt hebben zo te horen bijna al hun vuurwerk er doorheen gejast en de eerste oliebollen van de buren stonden net op de stoep (zo gaat dat bij ons).
Vol geknal en geproost zal straks 1 januari 2018 beginnen. En ook al weet ik dat 2 januari de dagelijkse beslommeringen zich meteen weer voortzetten waar ze op 31 december 2017 zijn geëindigd, toch ontkom ik er niet aan om het jaar te overdenken. Een tikkie nostalgisch (weer een jaar voorbij) maar ook altijd weer leuk. En hoewel er in de wereld natuurlijk genoeg vreselijke dingen aan het licht zijn gekomen en zijn gebeurd, kijk ik persoonlijk terug op een geslaagd jaar.

Ik verbaas me er altijd over hoeveel er gebeurt in zo'n jaar, maar ook hoeveel dingen er niet gebeuren. Zo heb ik nog steeds geen nieuwe fiets, is mijn administratie ook nog steeds niet helemaal op orde, heb ik geen kwarttriatlon gedaan (want dat zwemmen moet nog steeds flink geoefend worden), spreek ik niet perfect Frans, heb ik (nog) geen 30 miljoen gewonnen en dat al helemaal niet op mijn bankrekening staan en ben ik nog steeds geen wereldberoemde zangeres. Eerlijk gezegd denk ik dat ik volgend jaar precies om deze tijd misschien wel een nieuwe fiets heb (die dan al niet nieuw meer is), maar dat de rest van het rijtje nog steeds hetzelfde is gebleven. Helemaal niet erg! Je moet wat te dromen hebben, toch?

Wat het jaar dan wel heeft gebracht? Mijn eigen Stem optimaal heeft steeds meer vorm gekregen, ik heb allemaal trainingen mogen geven, ik mocht naar een heus gala, ik ben de Mont du Chat op gefietst, ik ging helemaal alleen naar een congres in het buitenland, ik heb ontdekt dat ik schrijven heel erg leuk vind en ik ben begonnen met studeren.Voor mij was het een inspirerend jaar, waar ik mijn eigen grenzen heb verlegd en nieuwe dingen in gang ben gaan zetten die de volgende jaren hopelijk nog meer vorm gaan krijgen! Daarnaast heb ik veel nieuwe mensen ontmoet en zijn er natuurlijk ook mensen die ik minder heb gezien, mensen die ik de jaren ervoor weinig heb gezien en nu juist weer heel veel. Ook denk ik terug aan fijne, mooie uit de hand gelopen borrels (after-concert-bar, wie bedenkt dat?), spontane bierfestivals en al mijn lieve vrienden die ik nog meer ben gaan waarderen.

Ook in mijn omgeving heb ik mooie en stoere dingen gezien. Zo heeft mijn ene broer ineens een andere baan, rent hij voor de lol minimaal een halve marathon per week en ziet hij er supergoed uit. Mijn andere broer heeft zijn leven op zijn kop gezet door te doen wat hij eigenlijk altijd al leuk vind: een opleiding tot kok! Ik heb hem in tijden niet zo blij gezien. Mijn vader stort zich sinds kort actief op het verbeteren en adviseren van duurzaamheid in woningen (onze eigen energiefreak).
Mijn allerliefste heeft dit jaar laten zien dat de rol van directeur haar op het lijf geschreven is, terwijl ze daarnaast ook nog gewoon een andere opdrachtgever heeft. Het Nederlands Vioolconcours wordt vast en zeker een groot succes. En hoewel het nu een beetje druk is, zorgt ze ervoor dat alles tot in de puntjes geregeld is. Ik ben ongelooflijk trots op allemaal!
Een grote les in bovenstaande vind ik: welke leeftijd je ook hebt, wat je ambities misschien ook waren, je kunt het gewoon omgooien en helemaal anders doen.  Ik ben gek op zo'n flexibele kijk op het leven.

Nu we dan toch bezig zijn. Wat zal er komend jaar gaan gebeuren? Een klein inkijkje in mijn toekomstplannen:
- nieuwe fiets kopen
- weekend opera Utrecht: Tosca
- eindelijk weer zingend het podium op in Bergen op Zoom
- nog meer trainingen geven met Stem optimaal
- een eigen locatie voor Stem optimaal in Rotterdam!
- mijn eerste tentamens voor gezondheidspsychologie
- mijn eerste ma-do weekend (moeder dochter weekend, iemand nog leuke ideeën voor een stad?)
- mijn eerste zwemtrainingen (OMG)
- mijn eerste mini triatlon in Schotland (OMG OMG)
- tourtochten in Nederland en omstreken (das met de racefiets)
- heel veel muziek maken

Ik kijk er al wel naar uit! Maar voor nu, eerst:




De allerbeste wensen voor iedereen! Dat 2018 een mooi jaar mag worden.

dinsdag 19 december 2017

It's the most wonderful time...

Het is weer zover! De Sint en de pietendiscussie zijn alweer even het land uit, mijn verjaardag (oeps nog gefeli, ja joh superbedankt!) is weer voorbij en dan is het nu tijd voor KERST!

De boom kopen we natuurlijk op tijd. Zodra de stoomboot achter de horizon verdwenen is, sleurt mijn lief me naar de dichtstbijzijnde Nordmann-dealer waar we maar liefst twintig bomen uitvoerig bekijken en opmeten en er een meenemen die achteraf veel te groot is. Geeft niets, we klimmen via de bank wel naar de keuken! Bij thuiskomst wordt de radio direct aangezet op "the christmas station". En zoals ze daar zo mooi zeggen: jullie tuigen de boom op, wij zorgen voor de muziek. En hoe!

Ik ben altijd gefascineerd door de liedjes die er voorbij komen: zo is Eartha Kitt openlijk op zoek naar een tijdelijke sugardaddy (geen idee hoe dat jacht door de schoorsteen past), is het onduidelijk of Ariana Grande nou ieder jaar verliefd wordt op de kerstman of iemand die met hem meereist, weten we nog steeds niet zeker of ze nou in Afrika al wel weten dat het kerst is en wenst er altijd weer iemand dat hij thuis zou zijn met kerst (dub a dub a dum dum, dub a dub a dum, dub a dum dum dub a dum, dub a dub a dum). En als we voor de vijfentwintigste keer "all I want for christmas" hebben gehoord, dan weten we zeker dat het bijna kerstvakantie is!

Hoewel ik er altijd vanaf de zomervakantie naar uitkijk, blijkt die vakantie rondom kerst ieder jaar een soort fata morgana te zijn. Ik verheug me altijd op anderhalve week bijkomen, familie, relaxed een beetje thuis werken, wijn, lachen en vrolijkheid. Maar puntje bij paaltje is de periode voor, tijdens en erna eigenlijk een soort hardloopwedstrijd met een borrel in je hand in kersttrui en glitttertenue. Niks geen vakantie! Niks niet uitrusten niet! Kapot moe het nieuwe jaar in!

Het startschot begint komende zaterdag. In deze volgorde zullen we doorwerken naar 2 januari:
boodschappen doen voor het kerstdiner, kerstborrel buren, met teveel wijn op naar bed, de vergeten boodschappen doen voor het kerstdiner, teleurstellende voetbalwedstrijd, snel slapen,  kokenkokenkoken, kersttrui aan, eten, teveel wijn drinken, moe en proppienokkievol naar bed, ontbijt maken voor de familie, racen naar de volgende familie, eten, teveel wijn drinken, moe en proppienokkievol naar bed, ontbijten, familiebezoeken (hoi oma!), naar huis, kersttrui uit, radio omzetten van sky naar radio 2, opruimen, boodschappen doen of restjes opeten, slapen, thuis werken (hoeraaa achterstallige administratie), slapen, woefside story, slapen, studiestress, SOG (te gek, dat mag weer!) en toch maar studeren, thuis werken, slapen, gestrest winkelen, slapen, thuis werken en studeren (shit, in februari al tentamen!), Bohemian Rhapsody of Hotel California mee blèren, GELUKKIG NIEUWJAAR!!!, proost, zoenen, oliebol eten, teveel champagne drinken, moe, slapen, uit bed rennen, familie bezoeken, andere familie bezoeken, met teveel wijn weer naar bed, slapen,  HOERA! 2 januari! Dan heb ik precies nog twee dagen voordat ik weer mag werken.

Ach druk, maar wel met de liefste mensen om me heen. Weet je wat? We doen het volgend jaar precies weer zo!

vrijdag 1 december 2017

De toon die de muziek maakt


Al eerder heb ik hier een blog over geschreven, maar toen ging het over stemgebruik: hoe je met je stem en met behulp van prosodie een andere lading aan taal kunt geven of juist de boodschap extra kunt ondersteunen! Ik vind dat dus super interessant, zelfs zo leuk dat ik daar mijn werk van heb gemaakt.

Tegenwoordig communiceren we veel meer op schrift, bijvoorbeeld via een mailtje, appje of chat. Ik had dat vroeger sterker dan nu, maar nog steeds gebeurt het me regelmatig dat ik een geschreven tekst in de vorm van een mailtje of appje niet goed weet te interpreteren. Automatisch hoor ik de stem van de afzender erbij en afhankelijk van de gebruikte taal kan dat dus een stuk botter overkomen dan misschien de bedoeling is. Het is helemaal trendy om lekker kort en bondig te zijn, met als gevolg dat je droge taal overhoudt. Dat zou dan juist moeten helpen toch? Maar nee, ik ga die onderliggende toon zelf invullen, met alle gevolgen van dien. Afkortingen helpen al helemaal niet.
Een voorbeeld van een appje:

"Ha, dank. Gr. Thea" of "ok"

Mmm ik weet het niet. Mijn eerste gedachte is dat Thea gewoon haar dag niet heeft. Gr. klinkt op geen enkele wijze gezellig, aardig of dankbaar in mijn hoofd. Nu staat dat natuurlijk voor groeten of groet (weet ik echt wel) wat ik ook al niet bijzonder vriendelijk vind klinken. Ik ben zelf van de hartelijke groeten, vriendelijke groeten, groetjes en liefs, maar dat is heel persoonlijk. Thea is overigens een hele gezellige kletskous waar het levenslustige enthousiasme vanaf spat, maar afgaande op de tekst, zou je misschien anders vermoeden. Gelukkig hebben we tegenwoordig emoticons, wat de schriftelijke communicatie een stuk duidelijker maakt. Wat ik hierbij een leuke ontdekking vind is dat sommige mensen (zoals Thea) dus veel botter overkomen op schrift dan verbaal, maar dat het ook andersom kan! Daar ga ik me nog eens in verdiepen.


Dan een typisch mailprobleem: in mijn werk word ik nog wel eens om advies gevraagd. En dat geef ik heel graag, leuk zelfs! Maar soms krijg je na een hele lange uitgebreide mail (ik doe niet zo aan kort en bondig) geen reactie. Geen dankjewel, geen "ik heb het ontvangen", gewoon helemaal niets. Dat kan dus gewoon met e-mail. Omdat ik zo verbaal ben ingesteld voelt het voor mij alsof iemand naar me toekomt en iets aan me vraagt, waarop ik vervolgens antwoord geef en die persoon zich daarna gewoon omdraait en wegloopt. Of misschien wel halverwege mijn verhaal! Ik weet natuurlijk niet of diegene überhaupt de hele mail wel heeft gelezen. Bizar vind ik dat. Ik ben toch geen Wikipedia?
Het lastigst interpreteren blijven zakelijke mails. Zakelijk mailen brengt namelijk diverse moeilijkheden met zich mee. Mensen hebben vaak een mening over hoe zakelijke taal op schrift moet zijn. Om wat zakelijke voorbeelden te geven:  de tekst moet duidelijk zijn (vind ik heel logisch), er moeten geen misverstanden kunnen ontstaan over de inhoud (dus niet veel bijzaken, bijvoeglijk naamwoorden, en andere woorden die de boodschap kunnen beïnvloeden), het moet toch ook kort en bondig en wat termen waaruit blijkt hoe zakelijk je wel niet bent. En dan natuurlijk eindigen met groet, of erger gr. of nog erger vr. gr. Complimenten geven in een zakelijk mail is not done en woorden als "graag", "fijn", "leuk" of "dankjewel" lijken uit den boze.
Wat ik uiteindelijk vaak teruglees? Een kil verhaal (met soms ook onnodig moeilijke woorden) waarna ik me na een uur nog steeds afvraag waarom die persoon me nou toch niet aardig vindt. Dan moet ik het van mezelf nog eens lezen en de emotie die ik erbij heb bedacht eraf halen: blijkt er gewoon een neutraal verhaal te staan! Mijn hersenen bedenken er zelf een extra laag bij.

Het stomme is dat het misschien dus wel aan mij ligt. Toch weet ik uit ervaring dat ik niet de enige ben die hierdoor weleens een miscommunicatie heeft gehad. Sterker nog: ik zie het vaker gebeuren als ik aan een mailconversatie verbonden ben (in cc, olé). Soms moet ik er smakelijk om lachen, maar eigenlijk is het natuurlijk heel jammer. Het lijkt zijn doel voorbij te schieten, dat quasi zakelijke mailen. In mijn ogen is het namelijk makkelijker om iets meer aandacht aan je tekst te besteden en het misschien iets minder kort en bondig te houden, dan om een verstoorde arbeidsrelatie op te lossen.

Overigens gebeurt het natuurlijk dat een mail met een kattige ondertoon daadwerkelijk zo bedoeld is. Er zijn ook gewoon kattige en onaardige mensen op de wereld.


Hartelijke groeten,
Alet




zondag 19 november 2017

Tijd voor iets nieuws

Soms hangt het in de lucht, soms begint het te kriebelen. Ik ben dan echt weer toe aan een nieuwe stap, uitdaging, ontwikkeling, levensfase of hoe je het ook wilt noemen.
Tadaa, mooi toch?
Normaal ga ik dan naar de kapper of manisch winkelen. Een nieuw kapsel of een nieuwe winterjas zijn prima tijdelijke oplossingen. Een rare hobby helpt ook.
Zo ging ik een paar jaar terug ineens (carnavals) kleding maken. Ik kocht een naaimachine, zocht wat patronen en stoffen uit en dan kijken wat het wordt. Gewoon omdat het kon en het me een haalbaar plan leek. Daarbij is het goed voor je zelfvertrouwen, want ik had wel bedacht dat ik dat zou kunnen, maar dat moest nog wel even blijken. De drang voor grote veranderingen was weer even gesust en op het Oktoberfest hadden wij tenminste eigengemaakte dirndls. Een win win situatie, zou ik zeggen.
Soms moeten de veranderingen wat drastischer en zo kocht ik ruim vijf jaar geleden een eigen logopediepraktijk. Daar was mijn ontwikkel- en vernieuwingsdrang ook wel even zoet mee.

En nu is het weer zover. Er moet iets nieuws. Mijn lief en ik hebben het nu allebei. Samen dromen, bedenken en fantaseren is natuurlijk nog leuker dan in je eentje. We hebben het al over een nieuwe auto gehad, misschien toch een nieuwe badkamer, ach misschien is een nieuw huis wel nog beter! Nieuwbouw? Hoogbouw? Aan de Maas of toch in een oude wijk? Ons huis verkopen en dan huren, omdat de woonmarkt hier nu ook ineens zo hysterisch is? Of toch wel meteen kopen? En wat kunnen we eigenlijk betalen? Best ook ingewikkeld, zo'n drastische verandering. Dus voorlopig zitten we hier nog wel even met onze kriebels. Want keuzes maken is dan ook weer niet helemaal ons ding.

Ook op mijn werk was het alweer een tijdje aan het kriebelen. Leuk hoor dat logopedist zijn, maar waar gaat dat dan naartoe? Natuurlijk ben ik in mijn carrière al begonnen met het maken van stappen. Zo ben ik inmiddels stemspecialist en geef ik naast logopedische behandeling ook training bij bedrijven en voor mensen die gewoon net iets meer willen kunnen/weten van, met en over hun stem. Toch...ben ik er nog niet helemaal.
En dus moet er een verdiepende stap. Dat voel ik in mijn tenen. Maar zo'n verdiepende stap is ook heel spannend! Kan ik dat eigenlijk wel? Het kost ook wel veel geld, als ik het dan niet waarmaak, is dat dan niet zonde? Ben ik gedisciplineerd genoeg om zelf aan de slag te gaan?
En dus stelde ik het eerst allemaal uit.

Maar nu is het moment er dan echt. Afgelopen vrijdag heb ik mijn eerste boek gekregen en op maandag 20 november start mijn allereerste blok: ik ga studeren!
Sterker nog: ik ben al begonnen en loop al voor! Dat is me bij mijn studie logopedie nog nooit gelukt. Ik heb zelfs aantekeningen gemaakt en ben daar zelf heel erg van onder de indruk. Gezondheidspsychologie is het trouwens geworden. Een stiekeme wens die ik al heel lang had en die ik nu waar ga maken. Eerst een pre-master en daarna door voor de master natuurlijk. Vier jaar zou het moeten duren, met een waarschuwing dat veel mensen er toch langer over doen. Voorlopig is er denk ik ontwikkeling genoeg. Ik ga maar weer even verder lezen....


Eerste vak: lees dit boek in zijn geheel. Dat moet ik kunnen.

maandag 23 oktober 2017

Prins, voetbal en violen

Soms heb je van die weekenden dat je van de ene afspraak naar de anderen rent en van de ene wereld in de andere stapt. Ik had zo'n weekend...

Het begon allemaal op zaterdag. Om drie uur ging ik samen met mijn liefste naar het concertgebouw in Amsterdam. Daar zou 's avonds een bijzonder concert plaatsvinden waar violisten zouden spelen die ooit een bekend vioolconcours hebben gewonnen. Dit omdat het concours al 50 jaar bestaat. Speciaal voor deze gelegenheid zou ook de broer van de koning komen! Aangezien mijn lief de baas is van dit concours (she's very busy and important) en dit hele concert georganiseerd had, moesten we er op tijd aanwezig zijn om nog e.e.a. voor te bereiden. Zij zou de prins de hele avond vergezellen als echte gastvrouw, best een beetje spannend allemaal.

De prins kwam overigens gewoon met de auto, zonder jas en met enkel een adjudant (een soort bodyguard, met iets opvallendere kleding). Gelukkig hadden de prins en mijn lief onbewust de kleding aan elkaar aangepast en zodoende zijn daar nu hele mooie plaatjes van te vinden op social media. Na een borrel volgde het concert. Daar zat ik dan, mooi gekleed naast mijn prachtige vrouw en bijna naast de prins. Best een grappig idee vond ik zelf. Na het fantastische (want ja, ik ben een (alt)vioolmeisje) concert volgde weer een borrel. Je kunt immers niet genoeg borrelen in je leven en als je dan toch met een echte prins kunt proosten, dan zeg ik daar al helemaal geen nee tegen. Mijn lief, zelfs daar nog druk ("wacht, ik word nog even geïnterviewd door radio 4"), kon terugkijken op een succesvolle avond. Proost!

De volgende dag stond een heel ander evenement op het programma: #feyaja (voor de leken: dat betekent Feyenoord-Ajax, ook wel de klassieker genoemd, gaat over voetbal). In plaats van nette schoenen en een jurkje, ging mijn originele Olli Feyenoord t-shirt aan. Een totaal andere setting, andere kledingvoorschriften en vooral heel ander, maar niet minder gezellig, publiek. Al vijf jaar lang heb ik een vaste plek in vakkie VV van stadion De Kuip, samen met mijn lief en een heel team (oudere) mannen. Wij zijn daar: "de dames" en voor ons wordt door de mannen geregeld een plekkie vrijgehouden als we weer eens wat later zijn. Mijn lief "moedigt" het team altijd heel rustig en positief aan (lees: vloekend en tierend, waar de mannen om ons heen regelmatig van moeten blozen) en ik zing alle liedjes mee en kijk vooral naar het publiek. Als ik pech heb mis ik een doelpunt, maar dat is echt alweer even niet gebeurd.

Helaas pakte de wedstrijd bij lange na niet zo uit als we hadden gehoopt. Maar tegen de tijd dat het echt dramatisch werd waren wij alweer op weg naar het volgende doel: tv-opnames van een programma over klassieke muziek! Na een snelle omkleed-sessie (netter dan in de Kuip, maar niet zo netjes als bij het concert) reden we naar Amsterdam.
We steunden daar één van de violisten die de avond ervoor ook al had opgetreden. Wij steunen graag, ook in een televisiestudio! Lekker rustig genoten we van alle muziek en alle praatjes, tot bleek dat de violiste in kwestie voor onze neus moest spelen en wij daarachter dus vol in beeld zaten. Ik kreeg spontaan kriebel aan mijn neus, maar bleef glimlachen en meebewegen op de muziek als een echte pro. Het was een hele ervaring.

Na de opnames mochten we dan eindelijk naar huis. Precies op tijd zaten we in pyjamabroek en met een bord Indiaas eten op schoot, klaar voor de finale van Heel Holland Bakt. Eindelijk thuis, in ons eigen wereldje.

Een kleine impressie



dinsdag 17 oktober 2017

Het nieuwe bellen

Het bestaat echt al wel langer en ik heb het denk ik onbewust ook wel vaker gezien. Maar vandaag zag en hoorde ik het weer voorbij komen en bedacht ik me hoe raar ik het eigenlijk vind. Misschien ligt dat voornamelijk aan mij. Ik verbaas me wel vaker over nieuwe gebruiken en ontwikkelingen. En hoewel ik mezelf niet oud vind, zijn dit misschien toch de eerste tekenen.

Er lijkt de laatste jaren namelijk een nieuwe manier van bellen te zijn ontstaan.
Sowieso is bellen niet meer helemaal van deze tijd. Alles gaat natuurlijk via WhatsApp of chat, al dan niet met ingesproken audio-berichten om je boodschap (naast 40 emoticons) nog wat extra kracht bij te zetten. Maar als je dan toch wilt bellen, dan kan dat echt niet meer met je oor bij de luidspreker en je mond bij de microfoon. 
Allereerst moet je vooral bellen terwijl je je als een soort snelwandelaar voortbeweegt. Ga je ergens zitten, dan moet je ook zo snel mogelijk weer ophangen; je hebt immers je handen vrij om weer te chatten of te appen. Ten tweede moet je je telefoon op de luidspreker zetten. Zo weet je zeker dat ook je medeweggebruikers/omstanders wel het volledige gesprek kunnen horen en niet slechts één kant van het verhaal. Best sociaal eigenlijk. Je telefoon houd je dus ergens in de buurt van je mond, maar niet te dichtbij zodat je met een goed volume moet blijven spreken en je elkaar vooral de hele tijd net niet verstaat.

Het nut van de luidsprekerfunctie snap ik nog wel. Als je in de auto zit en je carkit werkt voor de zoveelste keer niet (wat bij ons regelmatig voorkomt), dan is het een prima alternatief. Of als je net lekker een ui staat te snijden en je moeder belt, dan kun je toch nog dat gesprek voeren terwijl je twee handen vrij hebt om te koken. Oudere modellen lieten zich iets makkelijker tussen je schouder en oor klemmen, maar nu zijn ze zo dun dat je na drie minuten al kramp krijgt of dat je telefoon wegglijdt en op de grond pleurt of erger: in de wasbak waar je net een sopje had gemaakt.
Ook voor het zogeheten beeldbellen is het een stuk gezelliger dat je elkaar aan kunt kijken, dan dat je iemands oorschelp zit te bestuderen. Best een nuttige functie dus.

Misschien dat bij dat laatste wel de verwarring is ontstaan. Ik heb natuurlijk het voordeel dat ik vanuit mijn jeugd nog weet dat een telefoon aan een snoer, op een vaste plek in huis zat. Het ding was ook een tikkie groter dan de apparaten nu zijn, met als gevolg dat je snel leerde aan welke kant de microfoon zat en aan welke kant de luidspreker. Om elkaar goed te verstaan moest je het één wel bij je mond houden en het ander bij je oor. Verder viel er ook niets te zien, dus de noodzaak om naar je telefoon te kijken terwijl je belde, was er niet. (Deze oude modellen staan heel soms nog in de poppenhoek van een kleuterklas, maar inmiddels worden deze ook overgenomen door oude mobiele toestelletjes). Met de komst van de draadloze telefoon veranderde dit natuurlijk niet en ook niet met de eerste koelkasten van mobiele telefoons.

Maar ja, al jaren is de functie van de mobiele telefoon aan het veranderen. Zoals gezegd wordt er sowieso minder mee gebeld. Appen, chatten, mailen, nieuws en social-media bekijken zijn misschien op dit moment belangrijkere functies. Ook ik maak daar grof gebruik van. Als je elkaar al wilt spreken, dan kan dat dus ook eventueel via face-time of  iets dergelijks (vreselijk, moet je er zelfs dan nog goed uitzien!). Voor al deze doeleinden heb je je mobiel niet aan je oor. Waarom zou je dat dan wel met gewoon bellen doen?
Ook in televisieprogramma's wordt steeds vaker gebeld met de telefoon op speaker. Dit omdat het voor de kijker leuker is om het hele gesprek te horen in plaats van te moeten raden wat er aan de andere kant gezegd wordt. Ik denk dat er inmiddels mensen zijn die het eigenlijk niet meer helemaal weten. Misschien zijn er zelfs wel mensen die zich afvragen waarom er een mogelijkheid is om je telefoon NIET op luidspreker te hebben staan.

Helemaal niet erg allemaal, ik ben gek op ontwikkelingen, alleen jammer dat je dan nu misschien je leeftijd verraadt als je op ouderwetse wijze aan het bellen bent. En misschien kan er vast een nieuw gebaar voor (mobiele) telefoon worden bedacht...



Hup met die beentjes...

Mijn verwaarloosde schoentjes, tot vandaag! Na de kerstdagen en alle nieuwjaarsfestiviteiten was het weer eens tijd voor de weegschaal. ...